alleen afrekenen op productie is niet optimaal

waar is de menselijke maat gebleven?

Al langer zit me dwars dat ik mijn collega’s eigenlijk niet meer ontmoet. Die vanzelfsprekendheid is weg. Het overkomt me vaak dat ik ze ’n week niet eens zie. Laat staan ontmoet. Terloopse ontmoetingen, korte momenten van inspiratie of samenwerken; ze zijn verdwenen. Ja, kort professioneel iets overleggen, een antwoord op een vraag krijgen, ja dat allemaal wel. Maar echt ontmoeten? Met aandacht voor elkaar?

Spontane ontmoetingen zijn verdwenen

Eigenlijk verlang ik terug naar de rookkamer; niet vanwege die verslaving, maar omdat daar wel spontane ontmoetingen tot stand kwamen. Maar nu, een wereld met flexplekken, met thuiswerken en een drukke agenda waardoor ik werk op plaatsen waar dit het meest efficient is. Want dat is het enige dat nog telt: optimaal gebruik maken van de tijd, zo veel mogelijk in een dag proppen.En of ik m’n collega’s nog wel eens zie, ze feliciteer met hun verjaardag, op de mijne iets kan aanbieden om te delen? Een wereld waarin je elkaar opbeurt als dat nodig is? Die wereld is weg; geruisloos uit m’n leven verdwenen. En, als we er zelf niks aan doen, blijft die weg. Een routekaart naar sociale cohesie, naar fijn werken, en optrekken met collega’s. Als mensen in een team.

Taak afspraken over wat voor mij belangrijk is

Voor mij is het verschil groot tussen mijn werk nu, nogal individueel, en wat er was toen ik hier begon: een groep mensen met een gemeenschappelijk doel. Dat doel is meer dan via mail, whatsapp of hoe dan ook uitwisselen van wat ieder voor zich bereikt. Tuurlijk allemaal erg belangrijk, maar er is meer. Ik ben meer. Juist die persoonlijke doelen zouden meer aandacht moeten krijgen. Misschien moeten ze juist centraal staan. Misschien moet ik ze met mijn leidinggevende bespreken en vastleggen hoe ik ze denk te gaan bereiken.

De menselijke rolmaat

Olievlekkerig zouden we elkaar dan ook weer kunnen vinden. Van een eenvoudige bila als lunchafspraak naar een korte wandeling tussen de middag met meer teamleden. Ik ben ervan overtuigd dat sociale cohesie niet vanzelf blijft bestaan. Dat is we er niks aan doen er weinig overblijft.
Laten we als team bespreken wat ieders wens is & laten we uitspreken wat we met elkaar willen. Eigenlijk gaan we dan samen op zoek naar onze gemeenschappelijke menselijke maat. Laten we de rolmaat om die mee te meten op de agenda van ons eerst volgens werkoverleg zetten.