Beste Merel,
Eerder dit jaar schreef ik op de site van Professionals FNV over je, al noemde ik je naam niet. Het ging over wat er aan je burn-out vooraf ging. Onlangs volgde ik van dezelfde Professionals een workshop met de hoopvolle naam ‘Leven in balans’. Waar ik eerder over jou schreef, en de signalen van stress die ik had willen herkennen, nu moet ik eerlijk zijn naar mezelf.

Verschillende niveaus van stress

In de workshop maakten we kennis met verschillende niveaus van stress. Van in mijn ogen gezonde stress, die we duizenden jaren geleden nodig hadden om te overleven. Angst als het onweert en je je kinderen wilt beschermen, angst voor de gewassen en het vee als het stormt, noem maar op. Spanning die verdwijnt als de wind gaat liggen. Maar nu, in onze wereld vol impulsen gebeurt het makkelijk dat die rust overschreeuwd wordt. En komt die ooit zo nuttige spanning niet meer tot rust

stress als doping

Stress, zo bleek in de workshop, kan er voor zorgen dat iemand zich sterk voelt. Ik herken dat wel: ik heb het gevoel dat ik beheerst langs een afgrond loop, maar dat niks me kan gebeuren als ik maar in control blijf. En ja, ik weet ook wel dat ik mezelf dan langzaam uitput. Maar het voelt zo lekker. Met medecursisten bespraken we onze persoonlijke stressscores. En waarin die zich uiten. Iedereen herkent de fysieke gevolgen. Vaak werden buik- en hoofdpijn genoemd.

Voorkomen langdurige stress

Wat indruk op me maakte was het opstellen van mijn persoonlijke stress preventieplan. En het daarna bespreken daarvan met een medecursist. Hadden wij dat twee jaar geleden maar gehad, toen bij jou de energie die je in huis had minder was dan wat je van jezelf vroeg.
In mijn preventieplan beschrijf ik aan de ene kant wat m’n werk zinvol maakt, en wat aan de andere kant voor stress zorgt. En, de crux, wat moet gebeuren om die balans in evenwicht te krijgen. Het bleek dat eigenlijk alle cursisten best in de gaten hebben hoe dat evenwicht hersteld kan worden. Klaarblijkelijk vinden we het erg moeilijk om niet alleen afspraken met onszelf te maken. Maar ze ook na te komen. Ik denk niet dat ik dat alleen kan.

Ken je grenzen

In mijn preventieplan heb ik opgeschreven welke grenzen ik wil bewaken, wat ik daarvoor wil leren en waar ik mezelf aan wil herinneren. Laat dat nu juist ondoenlijk zijn als erg geen moment is om tot rust te komen. Als de rollercoaster door jaagt en ik alles op alles moet zeggen om er niet uit te vliegen. Wel een mooi plan, maar geen rust, tijd of zin om er naar te kijken of iets mee te doen. Goed om een voornemen van te maken voor het nieuwe jaar?

Samen leren; geen stress

Het mooie van de workshop was voor mij het samenwerken in een groep erg verschillende mensen, maar met de overeenkomst dat iedereen beseft dat je elkaar nodig hebt om verder te komen. En zeker, ik moet het zelf doen, maar sta niet alleen. Misschien had jij dat gevoel destijds wel en vond je het moeilijk daarbij stil te staan. Ik zit te piekeren wat te doen met het inzicht, bij de deelnemers aan de workshop, dat we eigenlijk wel weten dat we op het randje balanceren. Ja, wat?